Kitaplarım & Yayınlar

O sabah balkonun kapısı küçük bir esintiyle açılıverdi. Annem söylenerek odama girdi: “Bu bahçe merakın yüzünden kapını açık unutuyorsun. Hasta olacaksın.”

Hiçbir şey söylemedim. ‘Bu kokuları duyup da hasta olabilir mi insan?’ Desem alacağın cevabı biliyordum: ‘Hangi kokuları?’ diyecekti. Evet, ne annem ne de babam çiçeklerin kokusunu alamıyordu. Makarnanın sosundaki fesleğen tadını fark etmiyorlar, reçelin gülden mi kayısıdan mı yapıldığını anlamıyorlardı. Üstelik bütün yetişkinler aynı durumdaydı.

‘Acaba annem her zaman böyle miydi? Çocukluğunda büyükannemle birlikte kuruttu nanenin keskin kokusunu duymamış mıydı?’ ‘Duymuştu’ dedi bir ses. “Kim konuştu? Kim var orada? “ “Soru sordun, ben de cevap verdim. Neden bağırıyorsun?” dedi aynı ses. İşte minik mavi arkadaşımla böyle tanıştım. “Ama sen bir böceksin! Nasıl konuşabilirsin?“ diye sordum. “Teessüf ederim. Bana böcek demen çok kaba bir davranış.“ “Adım Yusufçuk!“ dedi.

‘Nasıl yani? Hem konuşabiliyorsun, hem de bir ismin mi var?’ dedim. “Bu insanlar tuhaf yaratıklar! Sadece kendilerinin nefes aldığını, yemek yediğini, mutlu olduğunu, üzüldüğünü, konuştuğunu; yani bu dünyada yalnız kendilerinin yaşadığını zannediyorlar’ diye cevap verdi. ‘Sadece ben değil, bütün bitkiler ve hayvanlar konuşabilir. Sen anlamıyorsun diye bu gerçeği nasıl inkar edebilirsin?“ diye ekledi.

İlk Basım 2008 / Zeytinburnu Belediyesi Tıbbi Bitkiler Bahçesi